Ας το πούμε χωρίς φίλτρο. Κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι έχουμε αγαπήσει έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία διάθεση να ανταποκριθεί. Κι όμως, εκεί ήμασταν. Να ελπίζουμε. Να ερμηνεύουμε. Να βλέπουμε “σήματα”. Να φτιάχνουμε σενάρια στο μυαλό μας που ούτε το Netflix δεν θα έγραφε. Κάπου εκεί έρχεται το ερώτημα που πονάει: γιατί επιλέγω ανθρώπους που δεν με επιλέγουν; Η απάντηση δεν είναι μία. Είναι ένα μείγμα ψυχικής ιστορίας, αναγκών και παλιών πληγών που ξυπνούν μόλις εμφανιστεί ο λάθος άνθρωπος. Και πάμε να το πούμε καθαρά.

Γιατί το “ανέφικτο” είναι εθιστικό. Όταν κάποιος δεν σε θέλει, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί τον μηχανισμό κυνηγιού. Θες αυτό που δεν έχεις. Όσο πιο απόμακρος είναι, τόσο περισσότερο τον θέλεις. Είναι η ψευδαίσθηση της κατάκτησης. Στην πραγματικότητα δεν θέλεις εκείνον. Θέλεις το συναίσθημα ότι τα κατάφερες. Θέλεις να νιώσεις “αρκετή”. Και εκεί ξεκινάει η παγίδα.

Γιατί το παιδικό σου τραύμα ξέρει να αναγνωρίζει την έλλειψη. Αν μεγάλωσες με αγάπη που δινόταν με δόσεις, με ανθρώπους που ήταν μια κοντά και μια μακριά, τότε το σώμα σου μπερδεύει την ανασφάλεια με το ενδιαφέρον. Γνωρίζεις το μοτίβο της έλλειψης και νιώθεις οικειότητα με αυτό. Προσοχή στη λέξη: οικειότητα, όχι αγάπη. Δεν είναι αγάπη. Είναι συνήθεια πόνου.

Γιατί η φαντασίωση βολεύει. Όταν ο άλλος δεν σε επιλέγει, έχεις χώρο να φτιάξεις στο μυαλό σου ό,τι θες. Βλέπεις αυτό που ελπίζεις, όχι αυτό που είναι. Η φαντασίωση δεν ζητάει ευθύνη. Δεν λέει “καληνύχτα”. Σε πληγώνει αργά, ήσυχα και σταθερά. Και αυτό την κάνει επικίνδυνη.

Γιατί η αξία σου εξαρτάται από τη δική του επιβεβαίωση. Όσο πιο χαμηλή η αυτοεκτίμηση, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να σε θέλει αυτός που δεν σε θέλει. Αν τον κερδίσεις, νιώθεις ότι θα αποδείξεις κάτι για σένα. Στην πραγματικότητα δεν αποδεικνύεις τίποτα. Απλώς χάνεις χρόνο, ενέργεια και κομμάτια του εαυτού σου.

Γιατί η σταθερότητα σου φαίνεται βαρετή. Αν έχεις μάθει στην ένταση, στην αγωνία, στο “θα γράψει; δεν θα γράψει;”, ο άνθρωπος που σε θέλει ξεκάθαρα μοιάζει άνοστος. Δεν είναι άνοστος. Εσύ έχεις μάθει να ταυτίζεις την ανασφάλεια με το πάθος. Το πάθος όμως δεν είναι να πονάς. Είναι να νιώθεις.

Γιατί δεν έχεις κάτσει ποτέ να δεις τι πραγματικά ζητάς. Πολλές φορές δεν επιλέγουμε ανθρώπους. Επιλέγουμε πληγές με νέο πρόσωπο. Το μυαλό λέει “ξανά αυτό, μπας και το διορθώσω”. Αλλά δεν διορθώνεται έτσι. Διορθώνεται μόνο όταν αλλάξεις εσύ.

Δεν φταις που αγάπησες λάθος άνθρωπο. Φταις μόνο αν μείνεις εκεί ενώ ξέρεις την αλήθεια. Η αγάπη δεν είναι παιχνίδι καταδίωξης. Δεν είναι έπαθλο. Δεν είναι να αγωνιάς, να περιμένεις, να ψάχνεις σημάδια και να μαντεύεις διαθέσεις. Η αγάπη είναι απλή. Σε βλέπει. Σε διαλέγει. Σου μιλάει. Σε θέλει. Αν δεν είναι αυτό, δεν είναι αγάπη. Είναι μάθημα.

Πώς σταματάς να επιλέγεις ανθρώπους που δεν σε επιλέγουν; Μαθαίνεις την αξία σου πριν ζητήσεις να την αναγνωρίσει κάποιος άλλος. Κλείνεις τις πόρτες που μένουν μισάνοιχτες. Δεν κυνηγάς αυτό που σου δείχνει ότι δεν σε θέλει. Δεν ελπίζεις στα “ίσως”. Επιλέγεις ανθρώπους που έχουν χώρο στη ζωή τους για σένα, όχι τρύπες που θες να γεμίσεις.

Η αλήθεια σε μία πρόταση… όταν αγαπάς κάποιον που δεν σε επιλέγει, δεν είναι έρωτας. Είναι η παλιά σου πληγή που ζητάει λύτρωση.