Υπάρχει μια αλήθεια για τους Έλληνες του εξωτερικού που δεν χωράει σε φωτογραφίες ούτε σε αναρτήσεις με σημαίες και καρδούλες. Είναι αυτή η αλήθεια που νιώθεις τα βράδια όταν η δουλειά τελειώνει η πόλη ησυχάζει και η καρδιά σου ξαναγυρίζει εκεί που μεγάλωσες. Σε αυτό το καπου που ακόμα σε καθορίζει όσο και αν η ζωή σου έχει αλλάξει.

Το να ζεις στο εξωτερικό δεν είναι απλώς μια μετακόμιση. Είναι μια μετατόπιση ταυτότητας. Δεν είσαι αυτός που ήσουν στην Ελλάδα αλλά δεν είσαι ούτε αυτός που είναι οι ντόπιοι. Κινείσαι ανάμεσα σε δύο χώρες δύο κουλτούρες δύο εκδοχές του εαυτού σου. Και αυτό έχει μια ομορφιά αλλά και ένα βάρος που δεν το καταλαβαίνει κανείς αν δεν το έχει ζήσει.

Η νοσταλγία που έρχεται χωρίς προειδοποίηση

Μερικές φορές σου λείπουν τα απλά. Η μυρωδιά από τον ελληνικό καφέ. Ο ήχος της γειτονιάς. Το να λες μια φράση και να μη χρειάζεται να την εξηγήσεις. Δεν είναι ότι δεν αγαπάς το νέο σου σπίτι. Το αγαπάς. Αλλά η καρδιά σου έχει ακόμα κομμάτια που μένουν στην παλιά σου ζωή. Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι ρίζες.

Η μοναξιά που κρύβεται πίσω από την επιτυχία

Οι Έλληνες του εξωτερικού είναι δυνατοί παλεύουν προχωρούν. Αλλά η δύναμη αυτή συχνά χτίζεται πάνω σε σιωπή. Σε εκείνη τη σιωπή που δεν μπορείς να εξηγήσεις σε κανέναν που δεν έχει περάσει τα ίδια. Το να τα καταφέρνεις έξω έχει κόστος. Χρειάζεται κότσια. Και κουβαλά μέσα του μια κούραση ψυχική που δεν λέγεται εύκολα.

Η νέα ταυτότητα ανήκεις παντού και πουθενά

Αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο σημείο. Νιώθεις ότι ανήκεις και στις δύο πατρίδες και την ίδια στιγμή νιώθεις ότι δεν ανήκεις απόλυτα σε καμία. Στην Ελλάδα είσαι ο ξενιτεμένος. Στο εξωτερικό είσαι ο Έλληνας. Ζεις στη μέση. Και εκεί στη μέση φτιάχνεις έναν νέο εαυτό πιο ώριμο πιο ανεξάρτητο και χωρίς να το καταλαβαίνεις πιο βαθύ.

Οι σχέσεις που αλλάζουν

Όταν μένεις μακριά οι άνθρωποι πίσω αλλάζουν ρυθμό συνήθειες ζωή. Οι φιλίες αραίωσαν χωρίς να φταίει κανείς. Οι οικογένειες μεγαλώνουν χωρίς εσένα στις φωτογραφίες. Και αυτό πονάει. Αθόρυβα διακριτικά αλλά πονάει.

Και όμως υπάρχει κάτι υπέροχο σε αυτό το ταξίδι

Ο Έλληνας της διασποράς μαθαίνει κάτι που μένει για πάντα. Ξέρει να στέκεται στα πόδια του. Ξέρει να χτίζει ζωή από το μηδέν. Ξέρει να αντέχει την απόσταση. Ξέρει να προσαρμόζεται. Ξέρει να παλεύει. Και μέσα σε όλη αυτή την αντίφαση υπάρχει μια βαθιά αλήθεια. Δεν έχεις χάσει καμία πατρίδα. Απλώς έχεις δύο πλέον. Και δύο κομμάτια καρδιάς που μαθαίνουν να συνυπάρχουν.

Το άρθρο αυτό είναι για σένα

Για σένα που ζεις έξω και παλεύεις με όσα δεν λέγονται. Για σένα που νιώθεις περήφανος αλλά και κουρασμένος. Για σένα που αναρωτιέσαι πότε θα νιώσεις σπίτι και σε ποια χώρα τελικά. Δεν είσαι μόνος. Και δεν είσαι μετέωρος. Είσαι ένας άνθρωπος που εξελίσσεται που μεγαλώνει που ωριμάζει μέσα από δύο κόσμους. Και αυτό είναι δύναμη όχι απώλεια.